• blog

      Iedereen doet ertoe. Iedereen wíl ertoe doen. Ook die stakkers in wrakke bootjes op de Middellandse Zee. Hoe hopeloos hun situatie ook lijkt, ze doen ertoe. En we kunnen van hen leren ook.

       

      Vorige week sprak ik op een netwerkbijeenkomst over identiteit en betekenis. Over ‘ertoe doen’. De vraag stond centraal hoe je geïnspireerde ondernemingen krijgt. We waren het allemaal roerend met elkaar eens: inspiratie komt voort uit je diepste drijfveren. Uit leven vanuit je passie. De groep knikte braaf en zei “Goh Rob, inspirerend verhaal hoor!” Maar na afloop ging de discussie over de vraag waarom we dit allemaal wéten en we er tegelijk in de praktijk vaak niet naar leven. Kennelijk is leven vanuit je kern toch heel weerbarstig.

       

      Half verzopen

      De vraag ‘waarom doe ik ertoe’, staat bovenaan in de Maslow-piramide. Daarmee lijkt het een soort luxeproduct. “Als je half-verzopen uit het water van de Middellandse Zee wordt gehesen, is die vraag toch volstrekt irrelevant?” vroeg iemand me na afloop. Het gekke is dat het omgekeerde het geval is. 

       

      Trek de vraag ‘Waarom doe je ertoe’ uit elkaar, dan begint het met de vraag waar je in gelooft, waar je voor staat. Dat is voor die vluchtelingen zonneklaar. Ze geloven in vrijheid. In een menswaardig bestaan. In het belang van familie, liefde en zorg voor elkaar. Ze kijken om zich heen in hun dorpjes in Afrika en zien hun dierbaren lijden. Wat ze willen zien is dat hun geliefden worden opgetild uit die vicieuze cirkel van armoede. En zo ontstaat hun missie: ik ga naar Europa om mijn familie een menswaardiger bestaan te bezorgen. Die missie is ze zó dierbaar, dat ze daar alles voor op het spel zetten. Ze zijn letterlijk bereid om de hoogste prijs te betalen. Als je met migranten in Nederland spreekt zal je heel vaak horen dat ze van dat schamele beetje dat ze hier verdienen, ook nog een hele familie in Afrika onderhouden.

       

      Pamper

      Mijn ervaring is dat het juist voor westerlingen lastig is om te vertellen waarom ze ertoe doen. Het lijkt er sterk op dat juist hoe rijker we zijn, hoe minder onze bestaanszekerheid im frage is, hoe makkelijker wij onze eigen betekenis for granted nemen. We kunnen ons kennelijk de luxe permitteren om te zeggen dat ertoe doen, heel belangrijk is. Maar ondertussen zijn we vooral druk bezig met dingen die helemaal niet zo belangrijk zijn. Heeft onze rijkdom ons zo gepamperd en in slaap gesust? Of zijn we - als we denken dat ‘ertoe doen’ een luxeproduct is - pas echt stakkers?

       

      Dus?

      Met de recente drama's voor de kust van Italie in het achterhoofd, is het makkelijk om te blijven hangen in moraliserend: "oh wat zijn wij afgestompt." Dat is niet mijn bedoeling. Evenmin wil ik je manipuleren in een activistische houding om de hele wereld te redden. Geloof me, dat lukt je niet. Maar wat ik je gun is de rust en de focus die het je biedt als je wél scherp hebt waarom je ertoe doet. Als ik je daar bij kan helpen, sta ik voor je klaar. 

       

       

      blog